سلام

باعرض تسليت شهادت امام هشتم ما ، امام رضا (ع) .

يك هفته ديگر با مطالب جديدتري در خدمت شما هستم اميدوارم مطالب اين هفته هم مورد توجه شما عزيزان قرار بگيرد.

                                                                عطش مي بارد از چشمم،نگاهم خيره بر صحراست

من و اين سوز تنهايي،من و درد و شكيبايي

                                                                     تو اينجا با مني اما نگاهم سخت نا بيناست

تو را مي جويم از هر جا،تو را مي بويم از هرباغ

                                                                    دلم در آتش سوزان،نگاهم سيل خون پالاست

جدا افتاده ام از تو نمي يابنم نشان، اما

                                                                   دلم پيوسته مي گويد كه آن آيينه در اينجاست

زمان سرگشته مي گردد،زمين بر خويش مي لرزد

                                                                   صدا در كوه مي پيچد ز طوفاني كه نا پيداست

كسي آن سوي اين آبي،مهيا كرده اسبش را

                                                                  كه مي بينم ردايش را ز پشت ابرها پيداست

كسي مي آيد از آن دورها، عين يقين است اين

                                                                 زمين را وارث آخر،زمان را حجت تنهاست

كسي از مشرق شيعه،به برق تيغ او آتش

                                                                 به دوشش رايت طوفان،به مشتش خشم درياهاست

نه ترس از فتنه و شورش، نه خوف از برق و بورانش

                                                                 نه بيم از موج طوفانش، كه خود طوفان صد درياست

كسي مي گفت: او در دشت عباس آب در مشكش

                                                                ميان خط و خون، هر صبح و شب سقاي سنگر هاست

و مي ديدند بين قبر مفقودان كه مي گردد

                                                               به روي شال پيشانيش خط سرخ يا زهرا ست

تا آنجا براي شما عزيزان گفتم كه آن چهره هاي نوراني كه با او بيعت مي كنند،بيعت و پيمانشان بر اين اساس است كه:

دزدي و زنا نكنند، مسلماني را دشنام ندهند،حاجي محرمي را نشكند.حريمي را نشكنند، بي جهت و نا روا كسي را نزنند و وارد خانه كسي نشوند، زر و سيم و جو و گندم نيندوزند،مال يتيم نخورند،ندانسته شهادت ندهند،مسجدي را ويران نسازند،شراب نخورند،با ابريشم و طلا خود را نيارايند،راهزني نكنند و راه ها را نا امن نسازند، امر به معروف و نهي از منكر كنند، لباس خشن بپوشند،چهره بر خاك و سر بر بالين زمين بگذارند و در راه خدا به شايسته ترين صورت جهاد كنند. اين ، بيعت نامه ي آنان با امامشان است. در عهد دولت مهدوي (ع) ياري خدا،تاييد كننده ي اوست.زمين براي او در نور ديده مي شود، گنجينه هاي نهان برايش آشكار مي گردد، قدرت و سلطه اش شرق و غرب را فرا مي گيرد.

وقتي آن امام ظهور كند آثار محمد(ص) را تبيين مي كند و با سلاح،دشمنان خدا و دين خدا را به هلاكت مي رساند. پهنه ي زمين را همان گونه كه از ستم پر شده باشد، از عدل و داد مي آكند. فرشتگان خدايي ياور اويند.((جبرئيل))،((ميكائيل))و ((اسرافيل)) جانب دار اويند و به نفع او عمل مي كنند و ملائكه خدمتگذار اويند. هنگام ظهور، بر حجر الاسود تكيه مي زند و دنيا را به دولت خود دعوت مي كند. و از جمله سخنانش اين است كه: ((دوستان خوبم در هفته آينده دنباله مطلب را ملاحظه فرماييد))

شخصي در زمان علامه حلي كتابي بر ضد مذهب شيعه نوشته بود.او در مجالس خصوصي و عمومي از آن استفاده و مردم را نسبت به شيعيان بد بين مي كرد. او كتاب را در اختيار كسي نمي گذاشت تا دانشمندان شيعه نتوانند.جوابي بر رد آن بنويسند و ايرادي بر آن وارد كنند.

علامه حلي با اينكه دانشمند بسيار بزرگي بود، براي اينكه بتواند آن كتاب را به دست بياورد، مدتي به عنوان شاگرد در مجلس آن شخص حاضر شد. پس از آنكه رابطه خوبي با او برقرار كرد، خواهش كرد كه آن كتاب را در اختيار او بگذارد. آن شخص گفت:من نذر كرده ام كه بيش از يك شب، اين كتاب را در اختيار كسي قرار ندهم. علامه حلي پذيرفت كه فقط يك شب آن كتاب را امانت بگيرد. او تصميم گرفت كه همان شب، مطالب آن كتاب را ياد داشت كندتا در موقع مناسب، كتابي در جواب آن بنويسد.

نصف شب شد.علامه احساس كرد كه بر اثر خواب آلودگي نمي تواند،كتاب را به پايان برساند ولي در همين حال شخصي با عظمت وارد شد و پس از چند جمله صحبت گفت : تو بخواب من باقي آن را مي نويسم.

علامه مي خوابد. وقتي كه از خواب بر مي خيزد، ميهمان را نمي بيند، ولي متوجه مي شود كه كتاب به طور كامل نوشته شده و در پايان چنين امضا شده است:(( حضرت مهدي(عج)  )) (البته با زبان عربي)

معلوم شد كه دفاع از دين تا چه اندازه موجب رضاي امام زمان (عج) است. فراوانند كساني كه ادعاي دوستي با امام زمان (عج) دارند، ولي در برابر دشمنان كه بر ضد دين و تشيع تبليغ مي كنند، بي تفاوت هستند.با اينكه مي توانند، خدمتي بكنند. مسجدي بسازند يا كتابي بنويسند و از دين خود دفاع كنند، هيچ اقدامي نمي كنند. مثلا كساني هستند كه مي توانند در روستا هاي دور افتاده مسجد و حسينيه اي بسازند و مجالسي به پا كنند و مردم را با دين و احكام ديني آشنا كنند.آنان احساس وظيفه نمي كنند